Łuszczyca - ogólna charakterystyka
Obecnie nie ma jeszcze leków, które umożliwiłyby całkowite wyleczenie łuszczycy.
Każda łuszczyca jest inna i wymaga bardzo indywidualnego traktowania leczniczego i pielęgnacyjnego. Należy jak najlepiej poznać swoją chorobę i nauczyć się z nią żyć - prawdopodobnie będzie ona towarzyszyć przez długie lata. Jeżeli będziesz dbać o swoją skórę, nawroty będą rzadsze i mniej dokuczliwe, a remisje dłuższe.
Leczenie łuszczycy należy podzielić na dwa etapy:
Pierwszy etap to usunięcie łusek pokrywających wykwity łuszczycowe, które uniemożliwiają działanie terapeutyczne właściwych preparatów przeciwłuszczycowych. Nie należy ich usuwać mechanicznie poprzez zdrapywanie powierzchni grudek, ale poprzez stosowanie maści złuszczających z kwasem salicylowym lub siarką.
W drugim etapie leczenia po usunięciu łusek z wykwitów łuszczycowych, gdy pojawi się czerwona powierzchnia grudek, stosujemy jeden lub kilka preparatów hamujących nadmierny podział komórek naskórka i działających przeciwzapalnie. Do najczęściej stosowanych należy zaliczyć cygnolinę, inne to preparaty dziegciowe, kortykosteroidy, pochodne witaminy D3. Wybór leku zależy od lokalizacji zmian, możliwości finansowych chorego oraz rozległości zmian chorobowych.
Wyróżnia się leczenie łuszczycy miejscowe i ogólne. Podstawowym i głównym preparatem stosowanym do leczenia miejscowego są maści zawierajšce kwas salicylowy, które powodują złuszczanie się nawarstwień rogowych i preparaty z cugnolią, antraliną oraz kortykosterydy, pochodne witaminy D3 i emolienty.
Leczenie owłosionych części skóry np. głowy zaleca się środki dziegciowe. W przypadkach rozległych zmian łuszczycowych o ciężkim przebiegu stosuje się leczenie ogólne.
Obecnie najnowsze, najsilniej działające leki przeciw łuszczycy to środki fototoksyczne, pochodne witaminy A, a także cytostatyki. Antybiotyki są wskazane we wszystkich postaciach łuszczycy, w których stwierdza się ogniska zakaźne wewnątrzustrojowe lub gdy wysiew zmian skórnych nastąpił po ostrym zapaleniu migdałków. Szczególnie ważne znaczenie w terapii ma zwalczanie istniejących ognisk infekcji bakteryjnych, a więc na przykład zapaleń towarzyszących chorym zębom, infekcji zatok, dróg moczowych czy narządów rodnych. Wspomniane choroby uaktywniają proces chorobowy lub go wręcz inicjują. Należy też mieć na uwadze, że leczenie infekcji wymaga postępowania dokładnego z zaleceniami lekarza. Bardzo groźne w skutkach może się okazać zbyt krótkie stosowanie antybiotyku lub inne samowolne zmiany w leczeniu.
W leczeniu łuszczycy wykorzystuje się także korzystne działanie promieniowania ultrafioletowego (w metodzie określanej skrótem PUVA). W metodzie tej wykorzystuje się fotowrażliwe leki ( psoraleny ) uaktywniające się pod wpływem ultrafioletu. Terapia ta jest szczególnie polecana w wysiewnej i nawracającej łuszczycy doprowadzając zazwyczaj do szybkiego ustąpienia zmian, a zmiany chorobowe nie powracają nawet przez kilka miesięcy.
Leczenie to wspomagać można specjalnymi kšąielami solnymi lub zabiegami Egyptosa, których działanie polega prawdopodobnie na "wypłukiwaniu" z chorobowo zmienionego naskórka biologicznie aktywnych związków (cytokin) biorących udział w powstawaniu zmian łuszczycowych.
W łuszczycowym zapaleniu stawów istotną rolę odgrywa ponadto rehabilitacja, fizykoterapia i kinezyterapia, które są niezbędne do utrzymania dobrej sprawności fizycznej.
Bardzo korzystny wpływ na leczenie łuszczycy mają kuracje klimatyczne. Szczególnie polecane są pobyty nad morzem (najlepsze efekty dają pobyty nad Morzem Martwym), dobrze działa również klimat wysokogórski. Czas kuracji klimatycznej powinien wynosić ok 4-6 tygodni.